Van de Vesterålen naar de Lofoten

Dinsdagmorgen op tijd naar de walvissafari. We hadden wederom geluk met het weer. Veel zon en weinig wind. We kregen in het walviscentrum eerst uitvoerig informatie over de walvissen. We werden in drie groepen gesplitst, een Noorse, Engelse en Duitse. Wij sloten ons bij de Duitse groep aan waar een dame uit Hamburg tekst en uitleg gaf. De uitleg in het Engels gebeurde trouwens door een Nederlander (Bart). Na de informatie konden we naar de boot toe, Ms.Reine. Onder perfecte omstandigheden voer de boot uit om de potwalvissen te spotten. Meestal moet er zo'n vijftien km gevaren worden maar wij hadden geluk dat na een kilometer of acht het eerste exemplaar al te zien was. Je ziet dan zo'n grote rug in het water liggen en af en toe spuit de walvis wat water uit, de boot kwam zo dichtbij dat dit duidelijk te horen was. Het is natuurlijk de ervaring die de kapitein heeft, hij roept op een gegeven moment "diving" en dat is het signaal dat de potwalvis gaat duiken en het moment dat je camera gereed moet hebben want als laatste zwaait de staart omhoog en dan nemen ze een duik om op zoek te gaan naar voedsel. Om goede foto's te maken valt niet mee, iedereen wil vooraan staan (er waren ongeveer honderd personen aan boord) en dan moet je net geluk hebben dat je die staart er op krijgt en ook nog eens scherp!! Wij hadden geluk dat we tot zes keer toe zo'n walvis zagen. Toch een geweldig gevoel dat je die immense beesten zomaar in het water ziet liggen en dan naar beneden ziet duiken. Toen we op de terugweg waren zagen we enorm veel grienden voor en langs de boot springen. Zelfs Bart die hier nu voor het tweede jaar werkte was er verbaasd over dat we zoveel van die grienden zagen. Op ons certificaat dat we kregen stond een aantal van vijftig. Het kost wel wat zo'n tocht maar wij kregen er gelukkig veel voor terug. Koffie, koekjes, soep en broodjes zat er allemaal bij in en ik kreeg er ook nog eens een heel beroerd gevoel bij en dat ondanks de primatour die we al hadden ingenomen. Gelukkig niet over de nek en even later was het ook weer over. Een onvergetelijke ervaring rijker en even later reden we op weg richting Melbu. Die primatour heeft als nadeel dat je er enorm slaperig van wordt en even later de camper op een mooi plekje neergezet en eerst een uur geslapen. Inmiddels was het licht begonnen te regenen en via een fraaie route reden we richting Melbu waar een mooie camperplek bij de haven was. Stond daar een Duitse camper maar de huurder daarvan was een Limburger uit Landgraaf. Ze waren ook naar de Noordkaap geweest en de globe konden ze pas zien toen ze er tien meter van afstonden zo mistig was het geweest.
Woensdagmorgen werden we om zes uur al gewekt door flink getik van de regen op het camperdak. En het was net of we weer op een boot zaten zo schommelde de camper heen en weer door een stevige wind. We hadden in de planning om vandaag ruim veertig km te fietsen, over het eiland waar we nu waren. Maar de beheerder van die camperplek wist te vertellen dat er alleen maar "rain" was vandaag. Gelukkig viel dat achteraf best mee. Daarom maar besloten om met de camper naar Stokmarnes te gaan, hier is de Hurtigruten ooit ontstaan. Daarom hebben ze hier een museum neergezet, in 1994 geopend door Koningin Sonja van Noorwegen. Het schip de Finnmarken, gebouwd in 1956, hebben ze hier op de wal gesleept en doet tevens dienst als museum. Hoewel een beetje verwaarloost krijg je toch een mooi beeld hoe het vroeger aan boord van zo'n Hurtigruten schip was. Best interessant dit museum.
Toen maar met de camper het rondje over het eiland gemaakt en bij Melbu onze negende overtocht van deze vakantie gemaakt richting Fiskebol. Toen nog veertig kilometer naar Laukvik om daar op de oudste camping van de Lofoten te staan. Een drukke maar wel mooie camping. Ook de receptie ziet er prima uit met een hele luxe eetzaal en kantine waar ze internet hebben en waar we nu naar België - Zweden zitten te kijken. Morgen verder om de Lofoten nog meer te ontdekken, want hier is het ook weer goed vertoeven.