De grote gletsjer Svartisen

Vanmorgen verder gereden langs RV17. Eerst even over de grote brug bij de Saltstraumen, die op de foto wel te zien was. Op het hoogste punt even stil gestaan op de weg en gauw twee foto's gemaakt. Zoals we gisteren al vertelden is het nog ruim 600 km naar Steinkjer en is het de bedoeling dat we er drie dagen over zouden doen. Maar als het doorgaat in het tempo van vandaag hebben we wel zes dagen nodig voor we in Steinkjer zijn. Ook de Kystriksveien (kustweg) is geen verkeerde route om te rijden. De weg verveelt bijna geen moment. Dikwijls is er weer een parkeerplaats aangelegd waar je een prachtig uitzicht hebt op de omgeving. Ook heel veel snel stromende wateren en geweldige bergen met soms nog heel veel sneeuw erop. Na ruim honderd kilometer kom je dan uit bij de Svartisen. Het is de op één na grootste gletsjer van Noorwegen en is te bereiken met een pont en een flinke wandeling. We hadden bij het toeristenbureau al informatie ontvangen waar we moesten we zijn maar waren te laat om de boot van 12.15 uur nog te halen. De volgende ging pas om 14.15 uur en zodoende konden we het heel rustig aan doen. Van boot was eigenlijk geen sprake, het was meer een bootje. Tijdens het wachten kwamen we met een stel uit Stuttgart aan de praat en zei zijn bijna twee maand onderweg en gingen nog naar de Noordkaap. Op mijn vraag of hij supporter was van VFB Stuttgart kwam een bevestigend antwoord. "Dann haben Sie schwehre seiten", zei ik tegen hem. Zijn club is dus abgestiegen uit de Bundesliga en dat deed hem nog zeer! Even later kwam het pontje er aan en de overtocht duurde ruim tien minuten. Je kon ook een fiets huren voor de drie kilometer om bij de gletsjer te komen. Maar wij hadden echte bergschoenen gekocht en besloten dus om te wandelen. Nu waren de eerste drie kilometers vlak maar vanaf dat moment kwamen de schoenen goed van pas. Om bij de gletsjer te komen moest er flink geklommen worden. Even voor Lars, om bij de Kjerag te komen moest jij ook flink klimmen, maar wij moesten ook flink klimmen. Ook wij moesten ons via kettingen omhoog werken en zelfs je moeder deed het uitstekend. Ik denk dat we onze vakantieplannen wat gaan wijzigen en niet de Preikestolen gaan bezoeken maar de Kjerag. Na een klim van meer dan een kilometer kwamen we op een punt aan waar je je naam in een boek kon schrijven. Vanaf hier had je al een prachtig uitzicht op de omgeving. Naar de gletsjer toe was het nog zo'n 300 meter klimmen. Ik ben toen alleen verder gegaan tot ik bij de gletsjer was. Het ijs aangeraakt en wat een prachtig gezicht, allemaal blauwe kleuren, werkelijk uniek om er zo dicht bij te staan. Tijdens onze klim kwam er een reddingshelikopter aangevlogen en een kilometer verderop werden er inderdaad twee personen naar boven getakeld. Wat het nu geweest is weten we nog niet. Toen konden we weer aan de terugtocht beginnen en mede door het hele fraaie weer waren we net op tijd voor de overtocht van 18.15 uur. Toen we weer bij de camper waren maar direct verder gereden en niet veel later stonden we op Furoy Camping. De volgende bootovertocht is hier een kilometer vandaan en morgen gaan we verder langs de RV17. Te beginnen met de overtocht van Foroya naar Ågskardet.
Dan nog even twee dingen. In een oud vakantieboek vonden we een opmerking van Erik Eikens uit 1995 dat "camperanen" elkaar altijd groeten. Dat gebeurd nu ook nog steeds maar je krijgt er bijna een lamme arm van om tegen al die campers een hand omhoog te steken! Dan het probleem creditcard. Het lag aan de limiet, geen zorgen er hoeft geen geld worden overgemaakt we hebben de limiet al verhoogd!!! Zondag hopelijk beter weer voor jullie in het Noorden dan vandaag. Goed weekend verder.