RV63 is magnifiek, Noordkaap is magischer

Vrijdagmorgen maakte Marijke mij al op tijd wakker. "Zullen we opstaan dan zijn we voor de grote drukte bij de Trollstigen", kreeg ik als verklaring voor het vroege wakker zijn. Werkelijkheid was dat ze als een berg (mooie woordspeling) tegen de Trollstigen aan zag. Zo gezegd, zo gedaan, om negen uur zaten we al in de camper. Het weer was perfect dus dat zat al mee. Via Åndelsnes zaten we al snel op RV63. Deze weg is één van de top-attracties van Noorwegen. De weg is 106 km lang en kent behoorlijke stijgingen en een flinke afdaling naar Geiranger. Bij de brug van Bronsletta sla je de weg naar de Trollstigen in. Het is dan nog vijftien km naar de top. Zes km voor de top is er nog een parkeerplaats en vanaf daar kun je al zien dat de weg behoorlijk omhoog gaat. Het bordje 10% stijging staat langs de kant. "We kunnen nog terug", zeg ik tegen Marijke. "Rij maar door", krijg ik als antwoord. En omdat we vrij vroeg waren was het inderdaad nog rustig. Er reed niks voor ons zodat we de haarspeldbochten lekker ruim konden nemen. In Oostenrijk reden we de Grossglockner en in Frankrijk de Tourmalet omhoog maar de Trollstigen is ook redelijk steil. Wanneer je af en toe naar beneden kijkt denk je weleens nou dit is al best hoog waar we nu zijn. Rustig in de tweede versnelling omhoog en even later stonden we op de P bij het bezoekerscentrum. Ze hebben het daarboven schitterend aangelegd en de rivier die woest naar beneden stroomt is goed te zien. Ook de weg die naar boven gaat is vanaf de verschillende platformen goed te volgen. Mooi om te zien is hoe bussen, campers en auto's elkaar de ruimte geven om elkaar te passeren. Inmiddels kwamen er bussen vol met toeristen naar boven en dus goed dat we zo mooi op tijd waren. Naar beneden gaat het gelukkig geleidelijk omlaag. Op verscheidene plekken kun je de camper aan de kant zetten om de woest stromende rivier te zien. Bij Gudbransjuvet is echter de mooiste stop. Een diepe kloof is daar ontstaan en met bulderend geweld baant het water zich daar een weg. Verder rijden maar weer richting Geiranger aan de Geirangerfjord. Ook nog even weer een overtocht met de veerboot van Linge naar Eidsdalen. Je hebt vast en zeker de plaatjes weleens gezien dat er van die grote cruiseschepen onder in de fjord liggen. Dat is bij Geiranger en warempel nu lagen er vijf van die boten. De weg die steil naar beneden gaat noemen ze de Ørnevegen(Adelaarsweg). Net voordat je naar beneden gaat hebben ze een uitzichtsplatform gemaakt en vanaf daar kun je mooie plaatjes schieten. De daling ingezet en de remmen werden even flink getest. Elf haarspeldbochten maar liefst en even later stonden we op een drukke parkeerplaats in Geiranger. Één en al toeristen hier, heel druk, volop vertier en in de vele souvenirshops kun je het geld wel kwijt.
Even later verder op RV63. Waar we dachten rustig naar Grotli te kunnen rijden, kwamen we bedrogen uit. De weg ging direct weer steil omhoog en dat bijna vijftien kilometer lang. De ene haarspeldbocht na de andere. We moesten zelfs nog een keer weer achteruit omdat er een grote touringbus langs moest. De weg is soms zo smal dat je elkaar niet kunt passeren. Even spannend maar ook de handrem deed het goed. Uiteindelijk kom je bij de Djupvashytta uit en daar is de weg weer redelijk vlak. Linksaf kun je hier nog hoger naar Dalsnibba maar dat was nog eens vijf km omhoog rijden en later weer dalen. We hebben RV63 verder uitgereden tot Langevatnet en dat was prima te doen. RV63 is een spectaculaire weg met die stijgingen en dalingen, woeste rivieren en die steile bergwanden. Onderweg kregen we het erover welke wegen nu het mooiste zijn. Die in het hoge noorden richting Noordkaap en zo of zulke wegen als de RV63. We waren het vrij snel eens dat die wegen in het hoge noorden toch meer hebben. Het is daar rustiger, het is daar magischer. Het heeft iets mystieks en eigenlijk is het niet te verwoorden. Die RV63 is eigenlijk één lange ansichtkaart en is ook schitterend en fabelachtig om te rijden.
Aan het eind sloegen we linksaf op weg 15 richting Grotli. Net voor dit plaatsje sla je rechtsaf de RV258 op. Gamle Strynefjellsveg heet deze weg. Het is de oude (Gamle)route en de weg is 27 km lang en voor meer dan de helft onverhard. Soms heel smal en afgebakend met rechtopstaande gidsstenen. Het is hier nog echt woest en onbedorven. Aan beide kanten hoge besneeuwde pieken en meren die een smaragdgroene kleur hebben. "Zullen we hier ergens blijven staan en overnachten", vraagt Marijke opeens. "Ach ja waarom ook niet", was mijn reactie en ongeveer halverwege vonden we een fraaie plaats. Geen zender meer op de radio te krijgen, alle netwerkverbindingen deden het niet meer. Af en toe kwam er nog auto, camper of motor voorbij. Iets wat we normaal nooit doen, maar zo opeens staan we daar midden in de wildernis met een adembenemend uitzicht. Bijna helemaal stil, alleen het ruisen wind hoor je af en toe. Marijke sliep later direct en niet veel later lag ik ook in een diepe slaap.